สวัสดีครับ มุน๊า ไดแรกเลยอ๊ะ!!ช่วยเม้นด้วยอ๊ะจ๊า

มีเรื่องดีๆๆจาให้อ่านกันครับ

นิยายเรื่อง : ผมเจอเธอแล้วอ่า.....T_T
ผู้แต่ง : -_-||||man (ชื่อในบอร์ดประมูล) รู้สึกตัวจริงชี่อ เจมส์

ที่ถนนมุมนึงข้างป้ายรถเมย์
เราไม่รู้จักกัน เราไม่เคยคุยกัน
เธอหันมามองผมแล้วเริ่มร้องให้................
เธอร้องให้
แล้วมองผมเหมือนจะถามว่าจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าร้องไห้
เรื่องอะไร
ผมเมินครับ เรื่องอะไรทำไมผมต้องไปสนด้วยเธอไม่ได้น่ารักมากมายซะหน่อย
เธอเดินเข้ามาครับ
ท่ามกลางคนที่รอรถเมย์รอบเย็นเพื่อกลับบ้านอยู่
เธอตบครับตบหน้าเลย
เต็มๆดังเผี้ยลั่นต่อหน้าผู้คน ทั้งๆที่หน้าอาบไปด้วยน้ำตา
แล้วเธอก็หันหลังกลับครับเดินไปพิงป้านรถเมย์เหมือนเดิม
ทิ้งไว้แต่ทุกสายตาที่จับจ้องมาที่ผมเหมือนผมเป็นตัวการที่ทำเธอร้องให้
ไม่แน่นะครับอาจจะมีใครคิดว่าผมทำเธอท้องก็เป็นได้
เวรของชิวิตจริงๆ
ผมทำไงได้ครับ
เลยต้องเดินไปหาครับเธอยังร้องให้ครับ
ผมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้มองเธอพักนึง
"ทำไมร้องให้อะเป็นไร" ผมถาม
"ยุ่ง ไม่ธุระอะไรของนาย"
อะกรรมเธอตบผมฉาดเบอเร่อแล้วบอกไม่เกี่ยวได้ไง"
แล้วตบผมทำไมอะผมทำไรให้"เธอหันมามองครับแล้วบอกผมคำเดี้ยวเท่านั้นครับ
"หมั่นใส้ มีไรไหม"แล้วเธอก็เดินไปครับ
คืนนั้นผมกลับมาบ้านครับกับเหตุการณ์ที่หลอกหลอนมากๆแก้มผมยังเจ็บอยู่ครับแต่ที่เจ็บแน่ๆคือในอกครับแค้นใจมากกะว่ามันเป็นผู้ชายคงไม่ต้องเดินกลับบ้านแล้วละครับ
ทั้งเจ็บทั้งอายคนมอง
ทั้งป้ายเหมือนเป็นความผิดเราไรวะผมคิดเซงมากผมเตะฟุตบอลที่สนามหน้าบ้านกระเด็นออกไปไกลเลยครับ
เวงอีกพรุ่งนี้ต้องไปหามันเจือกข้ามรั้ว....
วันนี้มันวันไรวะซวยจริงๆ
p.sฝันร้ายทั้งคืนครับขอบอกนางมารร้ายมันมาหลอกหลอนในฝัน
ซวยอีกแล้วครับผมทำซีทเอกสารที่จะไปส่งอาจารยที่มหาลัยหายมันหล่นผมคิดซวยจริงเลยเว้ยต้องไปมหาลัยมือเปล่าทำก็ไม่ทันไม่ทำทันแล้วเซ็ง
ผมขับรถไปมหาลัยด้วยความเซ็ง
(เมื่อวานที่ไม่ขับขี้เกียจครับอยู่ที่อารม)
ไปมหาลัยครับกระโดดเตะเพื่อนที่เจอคนแรกครับบอกเล่นๆความจริงแล้วผมระบายอารม
เหอ เหอ จารยมาแล้วครับเดินเข้าประตูมาก็ทวงงานเลย
ยายแก่เวงเอ้ยไม่เห็นใจมั่งวะT_T
ผมปลงแล้วครับกะว่าคงไม่ได้ส่งแน่ๆ
ทันใดครับมีคนเปิดประตูเข้ามาครับเธอเดินเข้ามาแล้วถามหาผม
เอ่อ จารยค่ะนายคนนี้เรียนที่ห้องนี้หรือเปล่าครับเธอพูด
พลางยื่นซีทงานที่ผมหาทั้งคืนให้จารยช่วยดูจากสมุดรายชื่อ
ผมหลบไปใต้โต็ะไปแล้วละครับเวงจริงมารร้ายตามมาหลอกผมถึงที่อาจารยประกาศหาเจ้าของครับ
นายเพื่อนๆเวงทั้งหลายรุมชี้ผมครับ
เวงผมอีกจำใจต้องลุกขึ้นมายิ้มแหะ แหะ ให้จารย
ครับผมเองครับจารยมีไรหรือครับ
มีคนเอางานมาให้นะรู้จักหรือเปล่า
ผมสบตาเธอครับ เกิดอาการสะอึกเลยครับ
ยายเพิ้งเมือคืนกลายเป็นสาวงามผมประบ่า
ขาวและน่ารักมากเลย เกิดอาการตะลึงครับ
เธอยิ้มมาให้ผมครับแค่คำพูดแรกของเธอก็ทำผมอึ้งแล้วครับ............คำพูดแรกที่ผมยังจำอยู่ทุกวันนี้
"ที่รักตั้งใจเรียนนะค่ะจะรอหน้าห้องค่ะ"
แน่นอนครับวันนั้นผมเรียนไม่รู้เรื่องแน่นอนเป็นใครก็ไม่รู้เรื่องแน่ๆเลิกเรียนผมก็ออกมาเลยครับท่ามกลางเพื่อนๆและไทยมุงทั้งหลาย
เพื่อนตบบ่าผมก่อนที่ผมจะแยกไปหาเธอครับกินใจมากเลยครับ "พรุ่งนี้มรึงดังไปทั่วมหาลัยแน่"เล่นเอาผมเครียดเลยครับเวงนี่T_T
เธอเป็นใครแล้วมานี่มีธุระอะไร?"ผมถามเธอไม่พูดอะไรครับ
ได้แต่แตะแก้มผมสาตาเธอดูเป็นห่วงมากเลยครับเธอพูดแค่ว่า
"เจ็บมากไหมเราขอโทษนะ"ผมอึ้งครับ
วันที่3มันวุ่นวายสับสนมากครับเกิดอะไรขึ้นกันแน่เธอเป็นใครผมรู้แค่ว่าเธอชื่อมิน
อยู่มหาลัยเดียวกับผมแล้วก็เรียนคณะคนละคณะกัน
วันนั้นเธอทะเลาะกะแฟนแล้วผมเผอิญเหลือเกินที่หน้าไปคล้ายแฟนเธอเธอเลยหมั่นใส้ตบผมเอาฉาดเบ่อเร่อ
(ไม่ไปตบแฟนตัวจริงไปเลยวะ-_-|||)เธอขอโทษแล้ว
เผอิญเก็บซีทงานของผมได้ที่ป้ายรถเมยเธอเลยเอามาคืนให้
แล้วที่เรียกที่รักก็แค่ล้อเล่น
แล้วเธอก็แสนดี แสนดีเหลือเกิน..........ที่เกาะผมยังกะอะไรดีครับ
ไม่ว่าไปห้องสมุด เล่นเกม เดินห้าง
ขนาดผมอยู่กะผู้ชายทั้งหมดเธอยังเกาะเลยครับ
จนทุกคนเริ่มเรียกเธอว่า แฟนเจมสแล้วละครับ
(ผมชื่อเจมสครับลืมแนะนำตัวไปหน่อย แหะ แหะ)
กรรม ให้ผมทำไงครับผมขอบอกตรงๆ
ผมไม่ได้ชอบยายนี้เล้ยผมชอบผู้หญิงหวาน ขาว ใสเรียบร้อยกว่านี้แต่เธอก็เข้าได้ดีกับเพื่อนผมครับผมเลยปล่อยเลยตามเลยเดี้ยวเธอคงจะหาแฟนจากกลุ่มผมสักคนเองแหละผมคิด.............
ผมคิดแค่นั้นแหละครับเธอก็มาควงแขนผมอีกแล้วครับ-_-||||||
มินเราไม่ชอบให้เธอมาเกาะกลุ่มเราอย่างนี้อะ
ผมพูดกะเธอเมื่อได้อยู่2ต่อ2เพราะผมต้องพาเธอไปส่งบ้าน-_-(เพื่อนๆมันยัดมาให้ผมอีกเปลืองน้ำมันโคตรๆ)
ทำไมอะเจมมินทำไรผิดเธอถามพร้อมจับมือผม
ผมสะบัดมือทิ้ง
ก็เราไม่ชอบ มินเป็นผู้หญิงนะไปเกาะคนนู้นคนนี้ได้ไง
มินเป็นผู้หญิงง่ายๆใช่ไหมถึงทำงี้
แล้วมินเข้ากลุ่มที่มีแต่ผู้ชายเงี้ยคนอื่นจะคิดไงมันไม่ดีรู้ไหม
ขอโทษ.......แต่มินไม่มีที่ไปมินไม่มีเพื่อนเลยนะเจม2ปีที่อยู่มหาลัยนี้มินก็มีแต่เขา
เขาคนที่ทิ้งมินไปเราอยู่ด้วยกันตลอด
มินรักเขามาก แล้วมินก็เชื่อนะว่าเขาก็รักมิน
มินเหงาเจมจะไล่มินเหรอที่เราเข้ากลุ่มมาเราก็คิดว่าเจมเป็นคนดี
ที่เราชอบเกาะเจมเพราะเจมเหมือนแฟนเก่าเรามิน ....มิน...ก็แค่อยากอ้อนบ้างมินเหงานะเจม
เหงามาก..
เธอร้องให้ครับทิ้งให้ผมได้แต่เงียบ
แล้วขับรถไปส่งเธอครับที่บ้าน
ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเกือบอาทิตยแล้วที่มินยังอยู่กะกลุ่มพวกเรา
แต่ก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนไปในความรู้สึกของผม
มิน และเพื่อนในกลุ่มอีกคน เพื่อนผมเอาใจมินผิดปรกติ
คอยยกข้าว เสริฟน้ำ แยกไป2คนบ่อยๆ
แย่งกระทั่งหน้าที่รับส่งของผม
ใช่ครับ
ดูยังไงนายเพื่อนผมมันก็จีบมินแน่นอน
ผมน่าจะดีใจแต่ความรู้สึกของผมกลับไม่ใช่เลยครับ
ผมหวงครับ
เป็นห่วงมินเวลาที่อยู่ใกล้เพื่อนคนนี้
ผมกลัวมินจะเสร็จมันผมไม่อยากเสียมินไป
ผมเพิ่งรู้ครับว่าการไม่มีมิน ไม่มีคนมาวุ่นวาย
สัมผัสที่เคยจับผ่านมืออุ่นๆและเล็กของมินนั้นทำให้ผมยอมไม่ได้เลยที่จะเสียเธอไป
แต่ผมจะทำไรได้ละครับ
ในเมื่อเพื่อนผมมันเอาแล้ว
จะไปแย่งมันก็ไม่ได้................
จะมีคนด่าผมไหมครับท่าผมทำงั้น
ผมได้แต่ตัดใจครับลาเพื่อนขับรถกลับบ้านแล้วก็นั่งพิงเตียงปิดไฟในห้องเปิดเพลงจากวิทยุฟังแล้วก็นึกถึงวันแรกวันที่ผมเจอมิน
วันแรกที่มินมาหาผมที่ห้อง
และที่สำคัญวันแรกที่มินยิ้มให้และก็คอยยิ้มให้ผมเสมอ
แต่ผมไม่เคยยิ้มตอบเลย
เสียงดังของแตรรถดังขึ้นที่หน้าบ้านครับ
ผมฉุนขาดนายบ้าที่ไหนมาบีบแตรหน้าบ้านคนอื่น(วะ)
ผมชะเง้อหน้ากะด่าออกไปเต็มที่
เวงกรรมกลับเป็นเพื่อนผมแถวบ้านที่ไม่ได้เจอกันนานถึงบ้านเราจะอยู่ใกล้กันมากก็ตามมันชวนผมไป
ลูทกับมันครับซึ่งผมก็ไปกะมันแน่ๆอยู่แล้วคว้าอะไรได้ใส่ไปก่อนเดินห้องน้ำไปล้างหน้า เอาวะลืมก็ลืม หญิงคนเดียว....................................คนที่ผมรักที่สุด
ตี2ผับเลิก....ไม่สนุกเลยดนตรีสาวๆเพื่อนๆน่าเบื่อหมด
ผมไปผมก็ดื่มแค่เหล้า
เบียร ดื่มๆให้มันลืมลืมมินไปเลย
โถ่ ทำไมนะตอนที่จีบเธอได้ง่ายๆผมไม่จีบให้มันรู้แล้วรู้รอด
จะได้ไม่ต้องมากลุ้มเป็นตูดอยุ่อย่างงี้
เป็นห่าไรวะไม่ร่าเริงเลยเพื่อนตัวดีอมยิ้มแก้มตุ่ย
เออก้เอ็งเปรมกะสาวๆซะขนาดนั้น
มันยื่นเบียรมาให้อีกกระป๋องพลางเดินไปสั่งขวดใหม่ที่เย็นกว่า
(เวงของเหลือให้ผมนี่หว่า)
พลางพากันขึ้นรถกลับบ้านไม่สนว่าตำรวจจะบอกเมาไม่ขับยังไง เพราะมันบอกว่าเมาไม่ขับก็กลับบ้านไม่ได้เด้
ผมเบื่อครับขึ้นรถเงียบๆช่างมันผมจะขับมันก็ไม่ยอม.........
มันบอกถึงบ้านแน่ไม่งั้นก็เจอกันศาลา2 เวง-_-|||||
ผมเงียบครับปล่อยมันขับต้องคอยดูถนนให้มัน
ผมกลัวจะได้ไปนอนศาลาจริงๆ
เห้ยเจมคุณเป้นไรวะไม่ร่าเริงเลย
สาดมาเที่ยวทั้งทีทำหน้าเหมือนจะตายให้ได้เป็นโรคแพ้สถานบันเทิงหรือไงวะ มันถาม
"ไม่รู้วะ กรูเครียด ถ้าเป็นแกถ้าของที่รักมากๆ
โดนแย่งไปจะทำไงวะ"
ผมเปรยๆขึ้นมา
"คำถามปัญญาอ่อนวะ
ถ้ามรึงรักจะสนไรวะก็แย่งคืนมาดิจะปล่อยให้มันหลุดมือหายไปหรือไงวะ"
แต่ถ้าเขาอยู่ตรงนั้นเขาอาจจะมีความสุขนะโว้ยเพราะคนที่อยู่กะเขามันอาจดูแลได้ดีกว่า
"อ้อเรื้องหญิงแล้วจะเป็นไรวะ
ถ้าเอ็งรักเขาจริงก็เอาเขามาทำให้เขามีความสุขกว่า
รักเขามากๆรักเขามากกว่าคนไหนๆไม่ผิดหรอกวะ
ดีกวว่าจะมานั่งเสียใจไปตลอด"เอ้า
มันยื่นเบียรมาให้
ดื่มซะดื่มให้กะเอ็งที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้นรู้จักรสแห่งรักและอกหักวะ
ผมรับเบียรจากมันดื่มลงคอรวดเดียวหมด
เออถ้าโดนแย่งไปก็แย่งคืนสิวะผมบอกกะตัวเอง
โยนกระป๋องลงถนนได้ยินเสียงดังของกระปิ๋งที่กระทบพื้น
ยื่นหน้าออกไปรับลมอากาศยามค่ำ
พรุ่งนี้แล้วสินะ
วันที่จะได้เจอมินที่มหาลัยอีกครั้ง................
เห้ยไมพูดหมาๆงี้วะทำงี้ได้ไงเอ้งไม่เคยสนใจไหงวันนี้มาบอกว่าจะจีบมิน
มรึงไม่รู้เหรอวะว่ากรูจะจีบแล้วก็กำลังเป็นไปด้วยดีด้วย.......
นายบอยโวยลั่น
เห้ยใจเย้นมีไรค่อยๆพูดกันสิวะ
ทุกคนห้ามพลางขวางไม่ให้ใกล้กันได้
แล้วไงอะผมรู้นะโว้ยนายบอยเอ็งไม่ได้รักมินเอ็งก็แค่อยากจะมีอะไรกะยายมินเท่านั้นแหละ
เหมือนที่ผ่านๆมา
เออแล้วไงวะหรือมรึงไม่ใช่คบมานานผมรู้สันดานคุณพอๆกะที่มรึงรู้สันดานกรูละวะ
เอองั้นเอ็งก็น่าจะเข้าใจสิวะว่าผม...........................
รักผู้หญิงคนนี้จริงๆรักโคตรๆ รักแบบไม่ทิ้งแน่ๆ
ถ้าเอ็งจะทำเขาเจ็บเอ็งอย่าจีบเลยวะ
ผมขอสักคนได้ไหมวะในฐานะเพื่อนให้กรูสักคน
สรัดพลางต่อยหน้ามันหนึ่งที
(เอากำไร^^")
มันจ้องหน้าผมไม่พูดอะไรเหมือนคิดอะไรสักอย่าง
ผมเตะมันต่อ
(เอากำไรอีก)
สรุปว่าไงวะแค่นี้ให้กรูได้หรือเปล่า ผมถาม
"ได้แต่กรูขอไรก่อนอย่างได้ป่าววะ" ไรวะห่าถ้าหาได้กรูจะหามาให้เดี้ยวนี้เลย ไม่ยากวะ มันยิ้มมีเลศนัย
"ขอเตะมรึงคืน 2 ทีเหอะวะเอากำไรกรุไปมันพูดพลางเตะตูดผมไป2ทีแล้วมาโอบไหล่ผม"
"นายห่า ดูแลมินให้ดีนะเว้ย ให้ดีมากกว่าผมดูแล ละ"
"เออ กรูสัญญา"
เห้ยไปล้างคราบเลือดก่อนไปพวกเอ็งอะ
นางฟ้าพวกมรึงเดินมานู่นแล้วเพื่อนผมบอกเห็นมินหอบหนังสือเดินมา
ผมกะเพื่อนหันหลังกลับจะรีบหนีไปห้องน้ำ
แต่ไม่ทันคุณเธอหรอกครับ
สายเข้าทันที
จำใจรับครับชื่อแม่คุณเธอโชวหลา
"จะไปไหนค่ะเห็นมินมารีบเดินหนีเลยนะ เคืองรู้ไหมเนี่ยอยุ่คุยกันก่อนนะห้ามหนีเด็ดขาด"
ผมไปไหนไม่ได้ส่วนนายบอยหันมาขยิบตาก่อนจะเดินไปห้องน้ำต่อ.........
ตายแล้วเจม ไปโดนอะไรมามินวิ่งมา
หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดที่ปากให้ผม
"อ้อ ตะกี้มีสาวแปลกหน้าอยู่ๆมากระโดดจูบ เนี่ยงงเลยวิ่งไปนู่นแหละ"
ผมแซวครับ
ทันทีเลยเจอหยิกครับยายมินหยิกซะเนื้อเกือบเขียว
"อยากตายเหรอ เจ็บๆเงี้ยยังเจ้าชู้ เดี้ยวก็ไม่รอดหรอก"
มินลูบหัวผม
"เราเป็นห่วงนะ อย่าไปมีเรื่องกะใครอีกละค่ะ"
มินพูดพลางสบตาผม
พอครับพอไม่ไปไหนแล้ว
น่าร้ากกกกกกกกกกกสาดๆเงี้ย
อืมถ้าไม่เกี่ยวกะมินรับลองไม่มีหรอกครับ
เห้ยเหมือนวะ เพื่อนๆผมแซว เหมือนแฟนกันใช่ไหมวะ ผมถาม
ป่าววะ
เหมือนหมากะเจ้าของ-_-|||||..
คืนนั้นผมพามินไปกินข้าวครับที่ร้านแถวเวริดเทรด
ผมรู้สึกว่ามินดีใจมากเลยครับร่าเริงเดินดูนู่นดูนี่ไปทั่ว
"มินจายเย็นๆ โหเดินยังกะเป็นลูกสาวเจ้าของห้าง"
ก็มินดีใจอะเจม.....
"เรื่องไรเหรอบอกเราได้หรือเปล่า" มินมายืนข้างๆครับ
เอามือมาคล้องแขนผมแล้วเอาหัวซบ
"ก็เรื่องที่เจมพามินมาเดินเที่ยวไง
เจมไม่เคยทำหยั่งงี้มาก่อนเลยเจมเป็นอะไรไปเหรอ"
มินหันมามองด้วยสายตาซุกซนเป็นเด็ก
หน้าขาวๆกะหน้าอกนุ่มๆข้างแขนยิ่งทำให้ผมรักมินมากขึ้น
(แบบคำที่ว่าหน้าอกสยบโลกได้)
ผมได้แต่มองมินไม่พูดไรมากแล้วก็เดินต่อไปเงียบๆ
"เจม เจม รอมินด้วยมินขอโทษ มินพูดไม่ดีออกไป
เจมพามินมากินข้าวแค่นี้ก็พอแล้วละ"
มินเดินมากุมมือแล้วก็ยิ้มให้ผมอีกครั้ง.............
ผมยืนหน้าร้านอาหารญี่ปุ่นใกล้ๆโรงหนังแห่งหนึ่ง
คนเดินไปมาพลุกพล่าน
ผมมองพื้นไม่กล้าสบตามิน
มีมินยืนมองผมด้วยสายตาแบบจะหาคำตอบว่ามายืนทำอะไรตรงนี้
"มิน เรามีอะไรจะบอก เราคิดมานานแล้วเกี่ยวกะเรากะมินเราอยากให้มินรู้จริงนะว่าเรา..........."
"ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ ไม่ มินไม่ฟัง"
มินพูดพลางเอามืออุดหูมินวิ่งหนีผม
ไม่ยอมฟังอะไรทั้งนั้น มินวิ่งลงบันใดเลื่อนไปท่ามกลางสายตา
ของคนที่มอง
ผมกลับบ้านโทรหามินทั้งคืน
มินปิดเครื่องโทรศัพบ้านเธอก็ถอดสายออกผมติดต่อมินไม่ได้เลย
ผมร้อนใจมาก
ผมตัดสินใจจะไปบ้านเธอ
แต่ภาพพ่อเธอทำความสะอาดปืนตอนผมไปส่งบ้านครั้งแรกยังติดตาอยู่เลย
ถ้าผมไปหาเธอดึกๆแถมพ่อมินยังรู้ว่ามินร้องให้ละก็
ผมคงได้ไปนอนเล่นในป่าช้าแถวบ้านแน่
ผมจะทำไงได้ครับ ผมได้แต่นอนกลิ้งไปมาทั้งคืน
พร้อมกับคำถามว่า
"ทำไม และเพราะอะไร อะไรที่ผิดพลาด"
ตี5.11นาที
ผมตื่นเช้าแบบไม่เคยมีมาก่อนทั้งๆ
ที่ผมแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ข้าวเย็นผมยังไม่ได้กินด้วยซ้ำ
ตอนนี้ในหัวมีแต่
มิน มิน มินแล้วก็มินเต็มไปหมดอาจมีภาพ
ไก่ทอดแทรกมาบ้าง แต่ยังไงผมก็ยังคิดถึงมินอยู่
ผมอาบน้ำ แต่งตัว
เดินออกจากบ้านตรงไปที่รถแล้วขับออกไป..............
มือถือดังขึ้นเบาๆ1ครั้งแล้วก็เงียบหายทันที
สาดนายบ้าที่ไหนไม่ลงทุนวะโทรมาให้โทรกลับเงี้ย
ผมดูชื่อครับ
ถ้าเป็นนายเพื่อนบ้าผมก็จะโทรไปด่าบุพการีมันซะหน่อย
พอดูชื่อผมขับรถผิดเลนไป2วิเลยตกใจมากเกือบจะเป็นข่าวหน้า1ซะแล้วT_T
มินครับ
ใช่แล้วเบอรของมินปรากฎบนหน้ามือถือและแน่นอนครับผมต้องโทรกลับทันทีผมกดโทรไป แต่ละตื้ด....ตื้ด.....
ช่างเชื่องช้าเหลือเกิน รับซิมินรับทีเจมจะอกแตกตายแล้ว
"ฮัลโหล" เสียงใสๆของมินในวันนี้ดูเศร้าสร้อยเหลือเกิน
แม้ผมไม่ใช่ยอดมนุษย์ก็พอจะมองออกว่ามินเพิ่งผ่านการร้องให้มาอาจจะทั้งคืนด้วย
"มิน นี่เจมนะเมื่อวานเป็นอะไรไปครับ จู่ๆก็วิ่งหนีเจมเลยมินเป็นอะไร"
"มินขอโทษเจม มินขอโทษ แต่เจมมินรับไม่ได้แล้วมินไม่อยากฟังมินรู้เจมไม่เคยชอบมินเลย แต่มินขอนะเจมขอได้ไหมแค่..................ให้มินใกล้ๆเจมอยู่อย่างนี้ มินจะไม่ว่าไม่พูดอะไร....เจมจะมีใครก็ได้ขอแค่ให้เราอยู่ใกล้เจมนะ"
มินร้องให้หนักขึ้น
"มินรู้มินไม่ควรโทรไปหาเช้าๆมันจะกวนเจมจะทำให้เจมโกรธมินมากขึ้นแต่มินแค่อยากโทรหาเจมเท่านั้น
มินอยากคุยกะเจมนะแต่มินก็กล้าแค่โทรไปให้เจมเห็นชื่อเท่านั้นแหละ"
มิน....................
เดี้ยวเจมจะไปรับนะเจมมีอะไรจะบอกต่อจากเมื่อวานเราแค่อยากให้มินได้ฟังมินอย่าคิดมากสิมันอาจไม่เป็นอย่างที่มินคิดก็ได้
ได้ไหมมินฟังเราพูดซักครั้ง
หยุดร้องนะคนดีเดี้ยวเราไปรับนะครับ
"ค่ะ จะรอนะค่ะ"
ผมขับรถปานพ่อเป็นนายก........
ผมรีบไปให้เร็วที่สุดผมอยากเจออยากพบและอยาก
"กอดมิน"มากที่สุดในตอนนี้.......................................
มินยืนรออยู่หน้าบ้านครับ.................
ทั้งๆที่กว่าผมจะมาถึงก็กินเวลามากกว่า30นาทีแท้ๆ
"มินรอนานหรือยัง มารอด้านนอกทำไมเดี้ยวพี่ก็กดกริ่งเรียกเหมือนทุกทีแหละ"
ผมจอดรถแล้วบอกมิน มินเดินเงียบๆมาขึ้นรถ
"เจมสมีอะไรจะบอกมิน "
มินถามขึ้นมาเรียบๆเล่นเอาผมพูดไรไม่ถูก
"แล้วมินทายว่าเรื่องอะไรล่ะ"
ผมถามเท้าก็เหยีบคันเร่งพารถออกถนนใหญ่...............................มินไม่รู้แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วยมินว่ามินอยู่อย่างงี้ดีแล้วละมินไม่อยากให้เจมลำบากใจมินจะไม่พูดอะไรแล้วขอโทษนะ
เธอหันมายิ้มให้ผม(น่าร้ากกสาดอ่า)
"เจม"มินพูดมือประสานที่ตักก้มหน้า
"ถ้ามีคนมาจีบมิน เจมจะว่าอะไรไหม
มินไม่ได้สนเขานะแต่ถ้ามินคิดว่ามินจะลืมเจมมินก็ต้องหาใครสักคนแหละที่จะดูแลมิน"
ผมขับรถเข้าข้างทางมองไปที่มิน
ผมเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัยออกอีกมือเอื้อมไปที่ไหล่ของมินผมคว้ามินมากอด..
มินตกใจมากเธอเอามือดันผม
"เจม เจม จะทำอะไรมินไม่ชอบนะเจมมินไม่ได้หมายความอย่างนี้ เจมอย่า....."
มินพยายามดิ้นครับแน่นอนแรงสู้ผมไม่ได้ผมเอาหน้าก้มไประหว่างซอกคอขาวๆของมิน
มินดิ้นครับดิ้นอยู่ได้ไม่นานแล้วก็หมดแรงในอ้อมแขนผม
"มินนี่อาจจะฟังเหมือนโกหก
มินอาจจะไม่เชื่อ เราก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เราก็ไม่และไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นแต่............
"ทั้งรถเงียบมีเพียงลมหายใจมินดันผมออกมาแล้วมองตาผม
"เจมอย่าบอกนะว่า"
มินร้องให้ออกมาเธอเอามือปิดปากใช่ครับเธอร้องให้ทั้งน้ำตา
"เจมจะบอกว่าเจมชอบมินเหรอ?"
ป่าว.....เราไม่ได้ชอบมินหรอก
พอพูดจบคราวนี้มินร้องให้หนักเลยครับแบบยิ้มหุบหายไปเลย
ผมจับมือมินมาครับ
"แต่เรารักมินนะ"
ผมจับมินมากอดต่อ
แล้วผมก็มองตามินครับแล้วก็แน่นอนครับมินก็หลับตา
ผมรวบรวมความกล้าครับผมกำลังจะมีลูกครับ
เอ้ยมีความรักมีเสียงเคาะกระจกครับ
สาดครายวะกวนคนกำลังจะมีความเดี้ยวเดียวมีเรื่องผมไม่สนครับพยายามสร้างบรรยากาศต่อผมมองตามิน
มินมองตาผมโอ้วเยี่ยม
มันเคาะอีกแล้วครับนายบ้าที่ไหนวะ
ผมคิดอยากดูหนังสดก็ดูไปเงียบๆเด้ผมหันไปครับกะด่าพ่อมันแล้วผมก็อึ้งครับ
..........................
ด่าพ่อมันไม่ออกครับก็พ่อผมอะดิครับมายืนเคาะกระจกอยู่
ผมยิ้มแหะ แหะ
แล้วเลื่อนกระจกลงยกมือสวัสดีพ่อ
ดีครับพ่อมาไงไปไงอะครับเนี่ย
พ่อผมขมวดคิ้วครับผมยิ้มแบบน่ารักที่สุดในโลกในใจนึกแค่ตายแน่กรูวันนี้T_Tไม่ตายก็ม้ามแตก
มินเงียบครับได้แต่ยกมือไหว้พ่อผม
ผมมองก็รู้แล้วครับพ่อผมโกรธแหงๆ
"ทำไมมาทำไรกลางถนนอย่างงี้ ตะกี้พ่อขับรถมาเห็นจอดข้างทางก็นึกว่ามีอุบัติเหตุอะไรมันไม่สมควรรู้ไหม
ฉันสั่งฉันสอนให้แกเป็นเด็กหยั่งงี้ตังแต่เมื่อไหร่
"พ่อผมโวยลั่นสายตาแบบพยายมก็มะปาน
ความรู้สึกผมก็แบบ
กรูตายแน่กรูตายแน่>_<
เดี้ยวค่ะคุณพ่อ.............
มินตะโกนออกมาแล้วเรื่องก็ใหญ่ก็เกิดขึ้น
พ่อผมสบตากะมินพ่อไม่ยิ้มเลยครับ
ผมไม่รู้มินทนได้ยังไงพ่อผมดุแบบ
มากๆลูกหลานกลัวกันหมดตอนยิ้มก็ดีอะครับ
แต่พอโกรธก็แบบตัวใครตัวมัน เธอเป็นใคร...........
ไร้มารยาทฉันไม่รู้นะว่าแกคิดยังไงแต่ฉันไม่ให้แกคบกะลูกชาย
ของฉันแน่ๆเป็นผู้หญิงไม่รักนวลสงวนตัว
อ้อหรืออยากได้สามีรวยๆต่อไปนี้อย่ามายุ่งกะลูกชายฉันอีก
เผี้ยะ......................................................
มินตบหน้าพ่อผมฉาดเบ่อเร่อแรงเป็นเหตุการณ์วิกฤติที่สุดที่ผมเคยประสบมา
ผมจะทำยังไงแล้วจะเกิดอะไรขึ้นผมตอบไม่ได้เลยผมกลัวครับผมยอมรับแค่ขนาดตัวพ่อผม
มินก็ปลิวไปกองกะพื้นได้แล้ว
มินเงียบก้มหน้าแล้วร้องให้ครับ
"มินไม่ยอมค่ะ คุณพ่อจะด่าว่าจะว่าหรือจะเห็นมินเลวยังไงมินยอมได้ค่ะมินยอมรับ
และมินก็ไม่มีสิทธิจะพูดอะไรใรสิ่งที่คุณพ่อเห็น
แต่มินไม่ยอมหรอกค่ะที่คุณพ่อจะว่าลูกชายของคุณพ่อเองเสียๆหาย มินอยู่กะเจมมาตลอดถึงมินจะยังไม่รู้จักเจมดีเท่าคุณพ่อ
แต่มินรักเจมไม่น้อยกว่าที่คุณพ่อรักแน่ๆค่ะ
มินรู้มินอาจเป็นผู้หญิงที่ไม่มีค่าในสายตาพ่อ
แต่มินก็ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง
ที่มินยอมให้เจมกอดก็เพราะมินรักเจม
มินแค่อยากให้พ่อเข้าใจ อย่างน้อยก็อยากให้พ่อเชื่อใจในตัวลูกชายของตัวเอง ขอร้องละค่ะ
"มินพูดแล้วจู่ๆมินก็ทรุดลงไปนอนกองกะพื้นถนนต่อหน้าต่อตาผม ผมวิ่งเข้าไปปะคองมินมินเป็นลมไปแล้ว
ผมก็เข้าใจว่าเธอเจออะไรมามากในช่วง2วันนี้ทั้งไม่ได้นอนร้องให้เสียใจตลอด
ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างมินคงรับภาระอะไรมากๆอย่างนี้ไม่ได้แน่ ผมอุ้มมินขึ้นมายืนประจันหน้ากับพ่อผม
พ่อผมยืนเงียบท่านมองหน้าแล้วจ้องเข้ามาในสายตาผมยังกับจะมองทะลุทั้งตัวผมไป ท่านเอื้อมมือมา
ผมคิดว่าผมคงโดนตบหน้าหรือถ้าหนักกว่านั้นผมอาจโดนพ่อไล่ไม่ให้เข้าบ้านอีก........................ผมหันหน้าหนี
พ่อเอื้อมมือมาแตะบ่าผม
"การจะหาผู้หญิงสวยๆสักคนมาข้างกายแค่มีเงินไม่ยากเลย
แต่การหาผู้หญิงที่รักเราจริงๆหายากกว่า
ดูแลเธอดีๆละอย่าทำให้ลูกสะใภ้ของพ่อต้องเจ็บ
"พ่อผมพูดเงียบๆแล้วเดินกลับไปที่รถซึ่งมีคนขับรถเปิดประตูรออยู่ ผมอุ้มมินไว้ในอ้อมแขนมองหน้ามินที่กำลังหลับตาอยู่ผมรู้สึกโล่งใจมันมีความรู้สึก
บางอย่างเกิดขึ้นในใจของผมตอนนี้และ
วินาทีนั้นผมบอกกับตัวเองว่า............................................
ผมรักผู้หญิงคนนี้มากที่สุดในโลก
ผมพามินมาเข้าโรงพยาบาลแถวๆรามคำแหงมินยังหลับอยู่
มินไม่ลืมตามากว่า6ชั่วโมงแล้วทั้งพ่อและแม่ของมินมาเยี่ยมมินอยู่หลายครั้ง
ผมรู้สึกแย่และสับสนมากที่แม่ของมินคอยสะกิดผมถามแต่
"เมื่อไหร่มินจะตื่น มินจะเป็นอะไรไหม"
แล้วก็จะต่อด้วยท่านร้องให้เสมอ
ผมยังนั่งอยู่ในห้องคอยจับมือมินให้กำลังใจ
มินกุมมือตอบผมเบาๆ บ้างแต่มินก็ยังไม่ยอมลืมตาซักที
หมอบอกมินแค่เหนื่อยไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ไม่น่าเป็นห่วงเหรอ?
สำหรับผมแล้วคนเป็นลมที่นอนเงียบไม่พูดอะไรมากว่า6ชั่วโมงผมถือว่าเรื่องใหญ่มากแล้ว
ผมออกมายืนที่ระเบียงคลำหาบุหรี่มาดูดสักตัว
มองไปที่ตลาดข้างโรงพยาบาลแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่เสียงมือถือดังขึ้น
"ฮัลโหลใครวะ มีไรกำลังเครียดนะเว้ย"
พ่อเอง เสียงตามสายตอบกลับ
"เอ้ยสวัสดีครับพ่อมีไรครับโทรมาแต่เช้า"
ผมตกใจทันทีแทบทำโทรศัพทตกจากชั้น4
"ปล่าวก็พ่อเป็นห่วงแกไม่ได้กลับมาบ้านทั้งคืนนี้ก็เช้าแล้วนะลูกก็น่าจะโทรมาบอกบ้าง
แม่แกก็นั่งรอแกด้านล่างทังคืนมือถือแกก็ไม่มีสัญญานติดต่ออะไรไม่ได้"
พ่อผมบ่นให้ผมฟัง
"พ่อครับ.......ขอสายแม่หน่อยได้ไหมครับผมอยากจะคุยกับแม่"
พ่อผมไม่พูดอะไรได้ยินแต่เสียงเดิน...ได้ยินพ่อพูดว่าเอ้าจากลูกชายแกแหนะ
สักพักแม่ผมก็มารับโทรศัพท เสียงท่านยังอ่อนโยนแสดงความเป็นห่วง
เชื่อไหมครับแม่ผมไม่เคยตีผมเลยสักทีเดียวท่านพูดค่อยๆช้าๆแต่ฟังเข้าใจง่าย
"ว่าไงลูกมีอะไรจะบอกแม่หรือ"ผมว่าแล้วคุยกะแม่ยังง่ายกว่าพ่อเยอะ
"แม่ครับ...........แม่เคยรักใครสักคนแบบมากๆไหมครับแบบเขาสำคัญที่สุด
แบบไม่มีอะไรทดแทนได้ รักแบบอยากอยู่ด้วยกัน อยากกุมมือกันไปจนตาย"
ผมเว้นระยะแป็บนึงรอให้แม่ตอบแต่ก็นานพอสมควรเลยกว่าจะมีเสียงตอบกลับมา
"แล้วลูกเข้าใจคำว่ารักแค่ไหน ลูกยังเด็กนักสำหรับแม่ แม่อยากรู้จริงๆว่าเด็กที่เคยเล่นซน
วิ่งไปวิ่งมาอย่างลูกจะเติบโตจนเข้าใจคำว่ารักได้ดีหรือยัง คำว่ารักมันอธิบายยาก
แต่ถ้าลูกอยากได้ตัวอย่างแม่ก็จะเล่าให้ลูกฟัง
"ตอนลูกเด็กๆเราไปหัวหินด้วยกันลูกเล่นอยู่แถวน้ำตกแล้วแม่ก็นั่งดูอยู่จำได้ไหม"
ผมเริ่มลำลึกความหลังมันช่างผ่านมานานเหลือเกินจนแทบจำไม่ได้ จำได้เพียงลางๆเท่านั้น
"ครับแม่ผมจำได้"
ตอนนั้นลูกรู้ไหมว่าลูกซนจนตกลงไปในร่องของหินเท้าลูกติดอยู่
พ่อกับแม่กระโดดลงไปช่วยน้ำเชี่ยวมากเลยลูกตอนนั้น
แม่ก็เพิ่งมารู้ที่หลังว่าน้ำป่ามันไหล่บ่าลงมาแบบไม่บอกไม่กล่าว
ตอนนั้นมีพ่อที่พยายามแกะเท้าลูกออกจากหิน
มีแม่ที่คอยอมอากาศจากด้าบบนไปป้อนให้ลูกที่ใต้น้ำ
แม่รู้ลูกแม่รู้ดีตอนนั้นถ้าพ่อเอาเท้าลูกออกไม่ทันเวลาเราอาจสูญเสียลูกไป
และถ้าร้ายกว่านั้น ชิวิตของพ่อและแม่ก็คงดับไปด้วย"
ผมปิดตานึกภาพความทรงจำนั้นก่อนจะหันมาฟัง
ตอนนั้นแม่ได้ยินเสียงน้ำไหลมาเรื่อยๆฝนก็ตกหนักลงมา
คนอื่นได้แต่ยืนมองบนฝั่งไม่มีใครอยากเอาชิวิตมาเสี่ยงกะเราหรอกลูก
"เห้ยน้ำป่า"มีคนตะโกนขึ้นแม่ตกใจมากหันไปเห็นสายเป็นขาวๆลอยลงมาจากตัวน้ำตก
แม่หันไปมองพ่อ พ่อไม่สนใจด้วยซ้ำนะลูกว่าน้ำมันไหลลงมา
เขายังพยายามสุดชิวิตที่จะเอาลูกขึ้นมาจากน้ำ"
ตูมเสียงน้ำกระแทกวินาทีนั้นแม่ลูกสึกแค่สายน้ำมันกระทบตัวพัดพาแม่ไป
แม่คิดว่าคราวนี้ต้องตายแน่ๆมันเกิดขึ้นเร็วมากจริงๆ
แม่หายใจไม่ออกเลยลูกสายน้ำมันม้วนตัวแม่อยู่แม่ก็คิดแค่ว่าคงจบแค่นี้แล้ว
แต่ก็มีมือนึงมาฉุดแม่ขึ้นจากน้ำ.......................................พ่อของลูกฉุดแม่ขึ้นมาจากน้ำ
แม่เห็นพ่อมือนึงเกี่ยวกับกิ่งต้นไม้อยู่
และที่แม่เห็นชัดเจนที่สุดก็คือลูกลูกที่นอนนิ่งสนิทอยู่ในอ้อมแขนอีกข้างนึงของพ่อ
ลูกไม่รู้สึกตัวแล้วละมั้งแต่แม่ยังจำสีหน้าของพ่อได้อยู่เลยท่านมองที่ลูกแน่ๆ
สายตาที่แสดงว่าลูกเป็นคนที่สำคัญที่สุดและวินาทีนั้นแม่ก็แน่ใจมากๆเลยว่าพ่อรักลูกมาก
กว่าจะมีคนมาช่วยเราทั้ง3คนก็กว่า20นาทีแหนะลูก
พ่อของลูกเกาะฝืนกระแสน้ำที่เชี่ยวมากๆโดยต้องอุ้มลูกแล้วฉุดแม่อยู่
แม่คิดนะลูกแม่คิดว่ามันคงทรมานมากแน่ๆ แม่จะปล่อยมือออกเพื่อลดน้ำหนักให้พ่อ
อย่างน้อยเรา3คนก็จะไม่ตายหมู่แต่พ่อก็ยังกุมมือแม่ใว้แน่นราวกับจะรู้ความตั้งใจ
และความหมายของสิ่งที่แม่กำลังจะกระทำ
น้ำยังพัดลูกพัดแรงขึ้นเรื่อยๆสายน้ำกระทบหน้าแม่จนด้านชา
ทั้งหนาวทั้งเจ็บแต่พ่อก็ยังไม่ยอมแพ้
แม่รู้ว่าถ้ายังเกาะอยู่แบบนี้ไม่นานพ่อต้องหมดแรงและต้องยอมแพ้กับธรรมชาติแห่งนี้"
แม่นิ่งไปนานมากก่อนจะเล่าต่อราวกับแม่นึกภาพแห่งอดีตเป็นฉากๆและกำลังซับน้ำตาตัวเองอยู่...
พ่อหันมาบอกแม่ที่กำลังจะหมดแรงตอนนั้น แม่ยังจำอยู่ทุกวันนี้เลย
"หากจะตายเราก็ตายด้วยกันครอบครับสำคัญมากสำหรับผม
เราจะขาดใครไปไม่ได้คุณเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดและลูกก็ด้วยแข็งใจใว้นะ"
ตอนนั้นแม่ไม่มีแรงแล้วนะลูกความเหนื่อยกะสายน้ำมัน
ทำเอาแม่จะสลบอยู่แล้วแต่แม่ก็ยังยิ้มให้พ่อแม่พูดได้แค่คำว่า"ค่ะ"เท่านั้น
สรุปเราสามคนรอดไหมแม่ ผมถาม
"ถ้าไม่รอดแล้วที่ยืนคุยอยู่นี่ผีหรือไงแม่ผมยิงมุขตลกกลับมาผมก็เพิ่งรู้ว่าแม่ก็มีอารมขัน
ผมแกล้งหยอกแม่เพราะกลัวแม่จะร้องให้แล้วผมต้องมานั่งปลอบอีก
ผมแพ้น้ำตาผู้หญิงมาก แบบไม่อยากเห็นเลย"
ต่อจากนั้นไม่นานก็มีคนมาช่วย เขาพาเรา3คนพ่อแม่ลูกขึ้นจากฝั่งแล้วพาไปโรงพยาบาล
ตอนเช้าแม่ต้องวุ่นวายหน้าดูต้องวิ่งวน2ห้องทั้งห้องพ่อและลูกถึงมันจะอยู่ติดกันก็เถอะ
ลูกก็ยังซนไม่รู้เรื่องไรมากหรอกหมดบอกลูกแค่ขาดอากาศจนช็อคไปเท่านั้น
แต่พ่อนี่สิแม่พึ่งรู้จากหมอเมื่อเช้าว่ากระดูกไหล่หักและร้าว
คงเจอน้ำม้วนตัวไปกระแทกหินตอนที่เจอน้ำป่า
หมอยังบอกเลยคนอาการหยั่งงี้แค่ลำพังจะพยุงตัวเองกลางสายน้ำเชี่ยวก็เจ็บจนทนไม่ได้อยู่แล้ว
นี่ยังต้องมาอุ้มทั้งลูกแล้วยังต้องฉุดแม่อีก ต้องใช้กำลังใจมหาศาลจริงๆ"
นี่แหละลูกความรักที่พ่อและแม่มี ลูกมั่นใจไหมละว่าจะรักใครสักคนได้เท่านี้
ผมถอนหายใจ......................มองไปที่เตียงมิน
ครับแม่ผมคิดว่าผมรู้แล้ว..................
รู้แล้ว..................
มินยังคงนอนหลับตาอยู่ผมนั่งมองมินอยู่ข้างเตียงเห็นมินหายใจเบาๆสม่ำเสมอ
ผมเริ่มคิดถึงวันแรกที่ผมเจอมินวันแรกที่มินตบผม วันแรกที่เราทะเลาะกัน
และวันแรกที่เรากอดกัน....มินวันนี้สวยเหลือเกิน หน้าขาวๆยังนอนหลับตาไม่รู้เรื่องอะไร
ซอกคอที่เรียวยาว...ตัดกับชุดคนไข้นิ่งทำให้มินยิ่งสวยขึ้นไปอีก
ผมลองเรียกมินเบาๆหลายครั้งมินก็ยังไม่ยอมลืมตาตื่น
จนผมคิดว่ามินแกล้งหลับหรือเปล่า ผมเอื้อมมือไปหยิบรีโมททีวีปิดทีวิทิ้ง
แล้วก็หันมามองมินซึ่งหลับตาไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียง
............(เสร็จกรู ผมคิด......เอ้ยม่ายช่าย ม่ายช่าย
ผมก้มลงไปกระซิบข้างๆหูมินครับพูดกับเขาเบาๆ
ตื่นได้แล้วมินหากไม่คื่นเราคงห้ามใจที่จะจูบมินไม่ได้
ผมก้มหน้าไปใกล้มินครับ ใกล้มากจนลมหายใจของเรากระทบกัน
วินาทีนั้นที่ปากผมประกบกับมินเพียงเบาๆ
ผมหวังแค่เพียงมินจะตื่นขึ้นลืมตาแล้วยิ้มให้ผมเหมือนกับสโนไวท
แต่เปล่าเลยมีแต่ความเงียบมินยังนอนเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ผมถอนหายใจความรู้สึกยังติดปากไม่รู้จะมีคนว่าผมลักหลับหรือเปล่า
ผมเดินไปหยิบมือถือบน ตู้เย็นหยิบกุญแจรถใส่กระเป๋ากำลังจะเดินออกจากห้อง
ก็ได้ยินคำพูดหนึ่งขึ้นมา
"การทำอนาจาร หรือลักหลับผู้อื่นขนาดนอนหลับโดยไม่ยินยอมมีโทษต้องจำคุก3ปี
หรือปรับไม่ต่ำกว่า30,000บาทหรืออาจต้องทั้งจำทั้งปรับนะค่ะ"
ผมหันไปเห็นมินนั่งลุกขึ้นหันมายิ้มหวานให้ผม
ผมยิ้มตอบเดินไปหามิน แสงแดดส่องเข้ามาทำผมมินเป็นประกายน่ารักเหลือเกิน
"แล้วผมต้องเจอลงโทษยังไงบ้างละครับ"ผมถามแล้วยืนอยู่ข้างๆเตียง
....................แล้วเราก็จูบกันอีกครั้งนานกว่านานทีเดียวก็การจูบจะเสร็จ..........
"สรุปมินเป็นแฟนเจมหรือยังเนี่ย" มินถามผม
"ยิ่งกว่าเป็นอีกเรารักมินมากรู้ไหม"ผมตอบมินยังเอามือคล้องคอผมอยู่
"มินรักเจมนะ"มินพูดช้าๆเบาๆแต่ได้ใจความ
.............................
...................
"เจมก็รักมินครับ"

จบตอนหนึ่งครับเด๊ยวมาให้อ่านต่อ